JIJ voor mij

"Ik dacht aan het begin niet veel overeen te hebben met de andere meiden, maar na verloop van tijd bleek ik juist heel veel overeenkomsten (situatie, gedrag, opvattingen) met iedereen in de groep te hebben. En omdat we die overeenkomsten hadden, voelde ik me sneller gehoord en begrepen."

Een groepsdeelnemer

Ervaringsverhaal van een naaste

Hoe kreeg je in de gaten dat je dochter een eetstoornis had?
Mijn dochter had een normaal postuur, maar ze was er niet blij mee. Dat wist ik. Toen ze 12 was had ze op een gegeven moment een vriendinnetje die een eetstoornis had. Ze vond dit lastig en wist niet zo goed wat ze ermee aan moest. Dit maakte ze wel bespreekbaar met mij. Toch denk ik dat dit de aanleiding is geweest voor haar om ook te gaan lijnen. Ze is veel gaan sporten, viel steeds meer af en kreeg hier complimenten voor. Na een half jaar gingen bij mij de alarmbellen rinkelen en wist ik ‘dit is niet goed!’. In die tijd was er nog geen internet en niet zoveel bekend over eetstoornissen als nu. Ik ben toen naar de huisarts gegaan.

Wat zei de huisarts?
Tot mijn grote verbazing was zijn conclusie dat mijn dochter haar eigen ‘ik’ aan het vormen was en zag hij geen noodzaak voor therapie. Met de wijsheid die ik nu heb, weet ik beter. Daarna volgden vele moeilijke jaren van het ziek zijn van en zorg hebben voor mijn dochter.


Wat deed het met jou toen je dit in de gaten kreeg?
Ik voelde mij gefrustreerd en machteloos. Die gevoelens van machteloosheid en geen invloed hebben op haar situatie, zijn het ergst. Hier ging ik op een gegeven moment zelf aan onderdoor en ik kreeg allerlei, voornamelijk lichamelijke, klachten. Van nature ben ik een positief en opgewekt mens, maar ik vond het verschrikkelijk om haar zo te zien vechten met haar eetstoornis. Ik wilde haar gelukkig maken, maar dat ging niet. De eetstoornis van mijn dochter heeft jaren geduurd, maar mijn man ik zijn haar altijd blijven steunen en later heeft ze ons verteld dat dit haar zeer geholpen heeft.

Kon je er met je partner over praten?
Ja, ik kon het gelukkig heel goed delen met mijn partner. Maar hij kon soms ook wat naïef reageren op haar situatie en zag niet altijd de ernst ervan onder ogen. Hij was veel van huis en zag haar minder dan ik. Hierdoor had ik meer in de gaten hoe erg ze er aan toe was soms, maar er was altijd tijd en ruimte om dit samen te bespreken. Daarnaast hebben we er altijd voor gezorgd dat we samen leuke dingen deden, zoals naar het theater, weekendjes weg e.d. Dit had ik echt nodig en hier kreeg ik veel energie van! Zo goed dat we dat zijn blijven doen, heel belangrijk.


Sprak je nog met andere mensen over de eetstoornis van je dochter?

Ik heb veel vriendinnen en sprak er wel met hen over, maar de meesten wisten ook niet zo goed wat ze er mee aan moesten. Bij één vriendin luchtte ik wel echt mijn hart en voelde ik me begrepen. Zij kon goed luisteren en gaf geen oordeel of advies, zeer waardevol. Ik moet zeggen dat ik wel voorzichtig was tegen wie ik wat zei, omdat ik niet wilde dat mijn dochter ‘talk of the town’ werd. We wonen in een klein dorp en geruchten doen zich snel de ronde.

Hoe ging jij om met je dochter tijdens deze periode? Hoe was jullie band samen, waren problemen bespreekbaar?
De band met mijn dochter is altijd goed geweest, misschien zelfs te goed. Ze hing erg aan mij en vertelde mij álles. Ik was bijna een (vervangende) vriendin voor haar. Toen zij op de middelbare school startte, kwam zij in een groepje vriendinnen terecht waar ze jammer genoeg niet veel kwijt kon. Mijn dochter was een mooi meisje en ik had het idee dat deze meiden jaloers waren. Ze was van zichzelf een stil en verlegen meisje en die meiden lieten haar steeds meer links liggen. Mede hierdoor vertelde ze alles aan mij, ook dingen die meiden van die leeftijd normaal gesproken met elkaar delen. Ik probeerde haar te stimuleren om leuke dingen met vriendinnen te doen, maar op een gegeven moment zat ze alleen nog maar op de bank.

Heb je (voor je gevoel) iets kunnen doen aan het verbeteren van de gezondheid van je dochter gedurende de eetstoornis?
We hebben haar altijd gesteund en zijn altijd in gesprek gebleven met haar. Het was alleen lastig, omdat ze er niet goed over kon praten, nog steeds niet eigenlijk. Daarnaast heb ik altijd het eten aangepast. Ik weet niet of dit goed of slecht is, maar als ik patat voor haar neus zou zetten, wist ik zeker dat ze niets zou eten. Na jaren ben ik wel grenzen gaan stellen, het ging zo slecht met haar dat ik er met veel moeite voor gezorgd heb dat ze naar een kliniek ging. Ik weet niet of dit nou zo geholpen heeft, want ze hebben haar daar alleen maar weer op gewicht gekregen en niet aan de onderliggende problematiek gewerkt. Dit konden wij als gezin wel merken na thuiskomst.

Waar liep jijzelf het meeste tegenaan tijdens de eetstoornis van je dochter?
Ten tijde van de eetstoornis ging ik ‘gewoon’ door. We hebben nog een tweede, jongere dochter die ook aandacht nodig had. Daarnaast werkte ik een paar dagen in de week. Toch denk ik dat er een opbouw is geweest in al die jaren van frustratie, machteloosheid en onbegrip van de buitenwereld.

Toen mijn dochter thuis was gekomen van de kliniek, liep ik al een tijdje rond met pijn in mijn rug. Ik werd hiervoor behandeld en op een dag sprak mijn behandelaar hierop aan. Hij zei tegen mij dat ik de situatie écht los moest gaan laten, dat ik mijn eigen leven moest gaan leiden anders zou de pijn in mijn rug (en maag) alleen maar erger worden. Op dat moment brak er iets in mij en werd ik heel verdrietig; dit gebeurde nooit! Ik was al 8 jaar met de eetstoornis van mijn dochter bezig en realiseerde mij dat ik dit niet meer wilde. Dit zorgde voor een soort ommekeer, niet alleen voor mij, maar ook voor mijn dochter. Op het moment dat ik voor mijzelf ging kiezen, ging het met mijn dochter ook steeds beter.

Hoe gaat het nu met je dochter?
Het gaat goed nu. Haar jongere zusje, die altijd wel in de gaten had hoe de situatie was, kon soms erg boos zijn op haar zus, maar ze was er wel voor haar. Op een gegeven moment heeft ze haar oudere zus weer eens mee uit gevraagd toen zij thuiskwam van haar opname. Vanaf toen is het licht weer een beetje bij m’n dochter aangegaan. Langzaam ging ze weer genieten van nieuwe dingen ondernemen en nieuwe mensen ontmoeten. In die periode heeft ze ook haar huidige man leren kennen. Sindsdien ging ze met sprongen vooruit! Inmiddels zijn we wat jaren verder en heeft ze een gezinnetje met twee kinderen. Met ons, met haar en met haar zusje gaat het nu heel goed.

Wat zou je andere naasten van betrokkenen mee willen geven?
Zorg goed voor jezelf!! Dat is zo belangrijk. Ga niet te ver over je grenzen, ga grenzen stellen. Ondersteun je kind. Kom naar de naastengroep! Ik wou dat er in die tijd ook een groep voor naasten was geweest, dan had ik daar zeker naar toe gegaan. Het is zo fijn om je verhaal te kunnen doen. Je weet zelf niet alles en het is prettig om je ervaringen te kunnen delen en begrip bij elkaar te vinden. Daarbij zijn de ervaringen en tips van Simone (ervaringsdeskundige Anorexia) en andere ouders ook zeer waardevol.
 

Wilt u meer weten over de contactgroep naasten, stuur ons dan een mail naar info@stichting-jij.nl.

Nieuws

Ervaringsverhaal van een naaste

OD JIJ

Gratis voorlichtingsbijeenkomsten in groepsverband

Op 23 en 30 november 2017 organiseren wij vanaf 19.30 uur gratis voorlichtingsbijeenkomsten voor eerstelijnshulpverleners.

Lees verder

Ervaringsverhaal van een naaste

OD JIJ

De INSTANT studie (AMC Amsterdam) onderzoekt de rol van de darmflora, het zogenaamde intestinale microbioom, op de eetlust en stofwisseling bij vrouwen die lijden aan de eetstoornis anorexia nervosa.

Lees verder

MIND Familiedag 'Naasten in kracht' 30 september

MIND logo

Op zaterdag 30 september organiseert MIND in Amersfoort een bijzonder evenement: de MIND familiedag ‘Naasten in kracht’. Dat doet zij samen met andere organisaties verbonden aan MIND, de beweging voor en door mensen met een psychische kwetsbaarheid en hun naasten. Het wordt de eerste MIND-dag voor familie en naasten. Met een veelzijdig programma biedt MIND volop ruimte voor ontmoeting en het uitwisselen van informatie en ervaringen. Iedereen die zich als naaste of familielid betrokken voelt is welkom.

Lees verder
Steun Stichting JIJ Word ook donateur, klik hier >