JIJ voor mij

"Ik dacht aan het begin niet veel overeen te hebben met de andere meiden, maar na verloop van tijd bleek ik juist heel veel overeenkomsten (situatie, gedrag, opvattingen) met iedereen in de groep te hebben. En omdat we die overeenkomsten hadden, voelde ik me sneller gehoord en begrepen."

Een groepsdeelnemer

Ute Schlicher

Sinds februari 2010 ben ik als vrijwilligster verbonden aan Stichting JIJ en zal me hier dan ook aan jou voorstellen:
Mijn naam is Ute Schlicher, ik ben 50+er en woon alleen in Leidschendam. Van oorsprong kom ik uit Duitsland, maar ben al in 1981 voor de liefde naar Nederland verhuisd. Na mijn echtscheiding in 1995 ben ik blijven wonen in Nederland en vertoef hier dus nog steeds, overigens met veel plezier. Ik geniet m.n. in de zomer van strand en zee, fietsen in de natuur, uitstapjes met vriend(inn)en veel lezen.

Na mijn opleiding tot medisch analiste heb ik in diverse Duitse en Nederlandse laboratoria gewerkt, tot ik in 1989 volledig afgekeurd werd door een ernstige eetstoornis en bijkomende psychische problemen. In de jaren die volgden heb ik altijd vrijwilligerswerk gedaan, van Vluchtelingenwerk via Patiëntenvoorlichting in een Haags ziekenhuis, het geven van gastlessen ter preventie van eetstoornissen en als vrijwillig medewerkster van de SABN, waar ik lotgenoten per telefoon en mail te woord sta.

Eten heeft altijd al een grote rol gespeeld in mijn leven. Waar de maaltijden voor mij als kind nog stonden voor gezelligheid, genieten en vreugde, werd eten rond mijn pubertijd steeds meer een troost, willen vergeten, niet durven voelen en de realiteit willen ontvluchten. Al mijn gevoelens van onzekerheid, perfectionisme, aardig gevonden willen worden en enorme faalangst verdoofde ik met lekkere dingen om daarna weer driftig aan de lijn te gaan doen. Op mijn 23ste ontwikkelde zich de echte eetstoornis, in eerste instantie voor 2 jaar BED, later overgaand in BN met alle bijkomende ellende. Destijds was er nog weinig bekend over juist deze 2 vormen van eetstoornissen en zodoende kreeg mijn ‘probleem’ ook pas na jaren een naam. Gespecialiseerde behandeling was er toen nog niet, die kreeg ik pas in 1992, toen ik eindelijk (!) een half jaar in de Ursula-Kliniek werd opgenomen.

Wat mij in al die jaren het meest heeft geholpen was lotgenotencontact, eerst binnen de kliniek, vervolgens in de allereerste nazorg-zelfhulpgroep en daarna door deelname aan een Begeleidingsgroep voor mensen met een langdurige eetstoornis en natuurlijk door al mijn contacten bij de SABN. Ik denk dan ook dat (h)erkenning van jezelf als uniek en waardevol persoon ongelooflijk belangrijk is om de stap naar verandering van een verstoord eetpatroon te durven zetten. Heel graag wil ik je bij deze eerste stapjes willen begeleiden!

 

 

Activiteitenkalender

Workshop motivatie

23 februari 2017

Yoga

26 februari 2017

Muziek luisteren

27 februari 2017

Kinderboerderij

01 maart 2017

Filmavond

02 maart 2017

Verhaal voorlezen

06 maart 2017

Workshop Elementen: hout

09 maart 2017

Muziek luisteren

13 maart 2017
Steun Stichting JIJ Word ook donateur, klik hier >