JIJ voor mij

"Ik dacht aan het begin niet veel overeen te hebben met de andere meiden, maar na verloop van tijd bleek ik juist heel veel overeenkomsten (situatie, gedrag, opvattingen) met iedereen in de groep te hebben. En omdat we die overeenkomsten hadden, voelde ik me sneller gehoord en begrepen."

Een groepsdeelnemer

Jolanda den Hartog-van Erven

Wat ontzettend goed dat je hier op deze site bent! Ik wil me graag aan je voorstellen. Ik ben Jolanda den Hartog, 32 jaar en woon in Papendrecht. Als hobby dans ik graag en doe ik aan yoga.

Ook ik heb ervaren hoe het is om een eetstoornis te hebben. Toen ik tiener was, werd ik gepest in de brugklas. Ik had het idee dat als ik af zou vallen, mijn klasgenoten mij vast wel aardiger zouden vinden. Dat begon heel onschuldig, maar werd steeds erger. Met het resultaat dat ik juist feestjes begon te vermijden en steeds minder sociale contacten kreeg en steeds eenzamer werd…. Een averechts effect dus, maar ja, dat bedenk je je niet van tevoren.

Ik weet nog heel goed dat we met het gezin op vakantie gingen naar Frankrijk. De weegschaal mee moest achter in de achterbak en bij de overnachting onderweg in een hotel moest ik de weegschaal eruit halen van mijzelf. Ik kon niet meer zonder. Toen drong het tot me door dat ik dat ‘stomme ding’ echt zo zat was! Elke keer maar weer op die weegschaal staan, een paar keer per dag. Toen ik op vakantie merkte dat ik weer was afgevallen, begon het toch wel tot me door te dringen dat dit toch niet meer goed was. Ik schrok er eigenlijk zelf van.

Gelukkig kon ik snel terecht bij een psycholoog. Ik had een fijne klik, wat belangrijk is dat! Deze gesprekken hebben mij zeer geholpen. Ze motiveerde me om het elke dag wegen af te bouwen, ik leerde steeds meer eten van mijn ‘verboden’ lijst. Ik had ondertussen een heleboel zaken op mijn ‘lijst’ staan van dingen die ik niet meer wilde en mocht eten van mijzelf omdat ik die slecht vond. Ik leerde dit stapje voor stapje wel weer te doen en te overwinnen. Het meeste wat mij zelf geholpen heeft is dat ik me realiseerde dat ik een zeer sterke wil gehad had om af te vallen. Deze sterke wil leerde ik om te zetten in genezen en weer aankomen tot een normaal gewicht.

Ook kwam ik na de brugklas, in de 3de in een hele leuke klas terecht! Het was een totaal andere klas dan de brugklas, echt zo fijn!

Ik leerde mezelf accepteren. Dat ik er gewoon mag zijn zoals ik ben of dat nu wat dunner of gewoon of wat dikker zou zijn, het maakt niet uit. Ik kon lachen met vrienden en bovenal mezelf accepteren. Doordat ik mezelf accepteerde en tevreden leerde zijn over mezelf, was ik ook veel zekerder en dit straalde ik ook uit. Eigenlijk een positieve cirkel, die me een steeds beter gevoel gaf. Het ging er niet om dat klasgenoten me leuk zouden vinden als ik dun was, maar het ging erom hoe ik me opstelde! Wat een mooie ontdekking was dat! 

Ik heb echt de volle overtuiging dat je van je eetstoornis kunt genezen! Zelf ben ik er enorm dankbaar voor dat ik de juiste hulp heb gehad en dat ik nu tevreden over mezelf mag zijn. Van mijzelf mag houden. Dat is iets wat ik iedereen gun, ook JOU!

Ik kreeg steeds meer het gevoel en de overtuiging dat ik wat met deze ervaring wilde gaan doen.

Daarom ben ik in 2011 als vrijwilligster gestart bij Stichting JIJ. Ik werkte destijds in het basisonderwijs en volgde naast mijn werk de studie toegepaste psychologie.

Inmiddels heb ik nu sinds september 2013 mijn droombaan bij Stichting JIJ als coördinator van ons mooie JIJ-huis.

Weet dat je niet alleen staat, je hoeft het niet alleen te doen. Wij willen er voor je zijn om je te helpen, om er te zijn voor JOU.