Sara

Ik ben 25 jaar, ik woon in Rotterdam en ook ik heb een eetstoornis gehad. Van mijn 14e tot mijn 22e heb ik boulimia gehad, dit soms in sterkere mate en soms ging het ook vrij lang goed. Aan het begin van de puberteit was ik een beetje aangekomen en toen ben ik gaan laxeren, maar na een tijdje maakte me dit wel zorgen, het kon niet gezond zijn. En toen dacht ik de perfecte oplossing te hebben: gewoon eten en dan braken. Dit was ideaal, het leek me veel natuurlijker als met die laxeermiddelen en met de tijd ben ik steeds meer gaan eten. Pas na een paar jaar had ik door dat ik verslaafd was en dat het een cirkel was die ik niet meer kon doorbreken, die honger, die schuldgevoelens, dat ontevreden zijn over mezelf en die schaamte. Het werd zo’n groot geheim dat ik moest beschermen, het leek wel alsof ik de hele dag alleen bezig was met liegen, geheim houden en zo doen alsof alles goed was. Ik kon helaas niet op hulp van mijn familie of omgeving rekenen en dit verslechterde mijn zelfbeeld alleen maar,want blijkbaar was ik de hulp niet waard. Op een gegeven moment wilde ik er heel graag iets aan doen, alleen wist ik niet wat. Ik woonde in een klein dorp en er was geen instantie waar ik heen had gekund. Was er toen al zoiets als Stichting JIJ geweest, had me dit zeker onwijs geholpen.   Ik dacht nooit dat er ooit iemand zou komen die om mij zou geven en me mooi en leuk zou kunnen vinden, laat staan dat ik een vriendje zou krijgen die zielsveel van me zou houden. Maar precies zo iemand ben ik met 19 tegengekomen, één jaar later ben ik voor hem naar Nederland verhuisd en toen het weer erger werd met mijn eetstoornis heeft hij mij gedwongen hulp te halen. Eindelijk iemand die iets deed! Met professionele hulp, maar ook door de liefde van mijn vriend en de openheid van zijn familie heb ik de boulimia kunnen overwinnen en ben ik nu gelukkiger dan ooit (of beter gezegd: ben ik voor het eerst gelukkig). Ik had nooit gedacht dat die tijd ooit over zou zijn! Nou zal het altijd nog een belangrijk deel van mijn leven zijn, tenslotte waren het acht verschrikkelijke jaren, maar ik heb behoefte er iets nuttigs mee te doen, zo ben ik dan ook bij Stichting JIJ gekomen. Als het me lukt ook maar één iemand positief te beïnvloeden of enigszins te kunnen helpen, dan waren die verschrikkelijke jaren tenminste niet voor niets en dat zou me ontzettend blij maken!