Marijke

Hoi, Ik ben Marijke en sinds 2011 als vrijwilliger werkzaam bij Stichting JIJ. Ik ben 26 jaar, geboren en opgegroeid in Nieuw Zeeland en op mijn (bijna) 15e naar Nederland verhuisd samen met mijn ouders. Rond mijn 14e begon ik een eetstoornis te ontwikkelen in de vorm van anorexia. Na de verhuizing naar Nederland is mijn lichamelijke toestand vrij snel verslechterd en werd ik in oktober 1999 opgenomen in het Sophia Kinderziekenhuis te Rotterdam en daarna in het Dijkzigt Ziekenhuis (tegenwoordig EMC) waar ik een aantal maanden een behandeling heb gevolgd.

Mijn gewicht weer op een gezond niveau krijgen ging vrij snel, maar daarna begon pas de echte strijd - juist op het moment waarop anderen je weer als "normaal" en "gezond" gaan zien. Het proces van herstellen en mijn leven weer terugkrijgen is ontzettend langzaam geweest, met behoorlijke ups en downs, vallen en opstaan. Naast het opbouwen van een normaal eetpatroon heeft de eetstoornis toch een behoorlijke nasleep gehad en heb ik veel inzichten moeten opdoen wat betreft de achterliggende problematiek en de manier waarop ik daarmee omga.
Ook het verwerken van de eetstoornis heeft me enige moeite gekost. Het is een lange weg geweest, maar ik kan onderhand wel zeggen dat ik eetstoornis vrij ben! Ik ben nu op een punt gekomen dat ik zoveel afstand van de eetstoornis heb genomen dat ik het gevoel heb iets te kunnen bieden aan anderen die er nog middenin zitten of worstelen met de nasleep. Er wordt vaak gezegd dat je nooit helemaal van een eetstoornis af kan komen, dat je ermee moet leren leven, maar ik ben er stellig van overtuigd dat dit niet waar is en vind het enorm zonde dat mensen zich daarbij neerleggen.
Ook weet ik natuurlijk hoe het is om in de diepe dalen te zitten van de eetstoornis, de negatieve en depressieve gedachten, de frustraties en machteloosheid. Ook ik heb ooit geloofd dat het leven niet de moeite waard was, dat het eigenlijk allemaal geen zin had. Ik zou graag aan anderen die in zo'n positie zitten laten zien dat, hoe erg het ook lijkt, hoe diep je ook zit, je kan er wel echt doorheen komen en dat het het dubbel en dwars waard is - het leven is zoveel makkelijker zonder eetstoornis! Soms is het ook gewoon fijn als iemand een luisterend oor biedt, iemand waarvan je weet dat die het snapt, zonder dat je allemaal moeilijke dingen moet gaan uitleggen, want ik merk zelf in mijn omgeving dat eetstoornissen enorm onbegrepen worden. Ik heb er zelf om deze reden altijd weinig over gepraat met mijn omgeving, erg zonde natuurlijk, want steun van anderen is ontzettend belangrijk en waardevol.

Ook even een klein stukje over het hier en nu, want, hoewel ik jaren lang vooral geleefd werd door mijn eetstoornis en de strijd om daarvan los te komen heb ik nu toch echt een eigen leven weer! Ik woon samen met mijn vriend in Den Haag waar we ontzettend genieten van het strand en het stadsleven. In het dagelijkse leven ben ik werkzaam in de kinderpsychiatrie. Daarnaast hou ik van lekker buiten zijn, gezellig met vrienden fdingen ondernemen en op vakantie/reis gaan. Hopelijk kan jij bij Stichting JIJ een veilige plek vinden om je verhaal kwijt te kunnen en steun te ontvangen. Het herstellen van een eetstoornis is geen makkelijke klus, maar het is het zo ontzettend waard!