Kelly Easton
Hallo allemaal, ik ben Kelly Easton
Ook ik ben vrijwilliger bij Stichting JIJ en hieronder zal ik wat meer over mezelf vertellen.
Ik ben 30 jaar en woon in Delft. Nu ja, momenteel woon ik nog in Zoetermeer, maar tegen de tijd dat dit op de site komt hoop ik dat mijn mooie nieuwe nieuwbouwhuisje in Delft klaar is. Ik woon daar straks met onze vier katten en met mijn man en kinderen. Ik heb een zoontje van bijna twee en een dochter van elf jaar die door de weeks bij haar vader woont en om de week in het weekend bij ons is. Verder heb ik een deeltijdpaard voor twee dagen in de week en in de toekomst hoop ik opnieuw een hond en nog een broertje of zusje erbij. Ik heb voor hulpverlener gestudeerd (SPH) maar heb dat helaas door mijn ziekte niet af kunnen maken en nu ben ik al wat jaartjes afgekeurd en zit ik thuis in de WAJong.
Maar thuis zitten niets doen is niets voor mij! En zo ben ik vrijwilliger geworden bij de Stichting Anorexia Boulimia (SABN) en nu bij de Stichting JIJ. Ik ben daarnaast ook nog actief in een jongerenvereniging bij ons in de stad, pas op mijn gehandicapte zwager eens in de week, hou van lezen en poolen, paardrijden en films en series kijken, bordspellen spelen en roleplayen, wat mario’en op de wii, mijn weblog bijhouden, en oja, overdag me lekker bezighouden met mijn kleine man.
Nu ben ik natuurlijk niet zomaar vrijwilliger geworden bij de Stichting JIJ. Ook ik heb een eetstoornis. Ik heb een moeilijke jeugd gehad en ergens toen ik dertien was werd voor het eerst duidelijk dat ik meer deed dan ‘klooien’ met eten. Achteraf gezien was ik al jaren raar bezig met eten. Brood weggooien, het ene wel en het andere niet eten... Eten was al vroeg meer dan enkel iets om je in leven te houden en helaas overduidelijk niet iets was leuk of gezellig was. Ik heb een aantal jaren aangemodderd met anorectische en boulimische periodes. Omdat ik nooit een overduidelijk ondergewicht had viel het eigenlijk niemand echt op, en ach, ik had al problemen genoeg, dus ik negeerde het eigenlijk zelf een beetje. Ik had wat algemene therapie voor mijn zelfbeeld en stak daar een hoop van op, maar kwam er niet door van mijn eetprobleem af. Toen ik een aantal jaar geleden opnieuw erg veel eetbuien kreeg in een boulimische periode hakte ik de knoop door, ik moest maar weer eens in therapie. Voor het eerst in therapie voor mijn eetstoornis heeft ervoor gezorgd dat ik die enigszins onder controle heb en vooral ook dat ik inzicht heb gekregen in waarom ik dat eten nodig heb. Wat ik er ook heb geleerd is dat praten met lotgenoten een waardevol iets is. Als geen andere weten zij wat je doormaakt in je strijd met het eten.
Ik zou je graag willen helpen te ervaren dat je er toe doet, dat je er mag zijn en dat er echt mensen op jou en jouw verhaal zitten te wachten.