Saskia Lagerwaard
Natuurlijk kan ik me voorstellen dat je graag wilt weten wie de mensen zijn, waarmee je straks contact hebt.
Daarom schrijf ik iets over mijzelf en mijn beweegredenen om deze stichting samen met Simone op te zetten.
Vanaf mijn 18e tot mijn 25e jaar heb ik de eetstoornis boulimia gehad. Inmiddels ligt die periode al weer heel wat jaren achter me, maar ik kan het me nog goed herinneren. Ik liet aan niemand merken dat ik eetbuien had en deed net of alles goed met me ging. Mijn ouders, vrienden en familie merkten niet wat er aan de hand was, want ik deed het stiekem. Ik durfde het aan niemand te vertellen, want ik schaamde me ervoor. Zo leefde ik in een eigen wereldje en veel dagen gingen ‘verloren’, omdat ik me bijvoorbeeld rot voelde, omdat ik mezelf niet leuk/mooi genoeg vond en of omdat ik me down voelde na een bui van eten en overgeven. Het idee van reguliere hulp was een ‘ver-van-mijn-bed-show’. Geen haar op mijn hoofd die erover dacht om met mijn probleem naar buiten te treden, want ik was bang dat mijn wereld zou instorten. In die periode heb ik daarom een aantal jaren boulimia gehad zonder dat iemand mij kon helpen (want men wist het immers niet). Uiteindelijk heb ik het durven vertellen aan een vriendin die zelf over haar problemen tegen mij sprak. Er met haar over praten gaf mij veel ‘lucht’ en het heeft mij geholpen om naar mezelf te kijken op een reële wijze en zelf mijn eetgedrag te veranderen tot normaal eetgedrag. Ik eet nu naar behoefte, sta er eigenlijk niet echt meer bij stil en ga zelden op een weegschaal staan.
Natuurlijk kom je jezelf daarna nog tegen, want alleen door weer normaal te eten ben je er nog niet. Ik moest bijvoorbeeld leren om niet te perfectionistisch te willen zijn en om gevoelens meer te uiten in plaats van ze voor mezelf te houden. Maar dat hoeft ook niet allemaal tegelijk.Stapje voor stapje groei je daarin. En ook ik houd zo mijn eigenaardigheden en leermomenten, maar wie heeft die nou niet?
Ik ben een gelukkig mens en durf te leven zoals ik dat graag wil. Ik probeer daarbij zoveel mogelijk te luisteren naar mijn gevoel. En daarom heb ik -na ruim 15 jaar in organisaties als personeelsadviseur te hebben gewerkt- besloten om –samen met Simone- deze stichting op te zetten. Niet veel bezig zijn met beleidszaken en –regels, etc., maar meer in contact zijn met mensen.
Inmiddels zijn we lekker aan de slag en vind ik het werken bij stichting JIJ superleuk! Het geeft mij voldoening en ik doe het met heel veel plezier en ik voel met ontzettend thuis in het team. Ik vind het stuk voor stuk hele lieve, leuke mensen die allemaal hun eigen kwaliteiten met zich meebrengen. Dat geldt overigens ook zeker voor de deelnemers! We hopen dan ook voor de komende tijd er met elkaar weer iets moois van te kunnen maken.
Naast het werken bij de stichting zijn mijn hobby’s:
· ons gezin (we hebben 3 kinderen, dus je begrijpt dat daar een aardig deel van de tijd aan besteed wordt);
· leuke. avontuurlijke dingen ondernemen (reizen, etc.);
· huis/tuin inrichten;
. lezen
Tot zover mijn verhaal.
Ik hoop dat je een manier vindt om aan je eetstoornis te werken die bij jou past.
Weet in elk geval dat het zeker mogelijk is om eruit te komen en dat er mensen zijn (waaronder wij) die je daarbij graag willen helpen! Succes!