Meriam Hoppenbrouwer

 

Graag wil ik me aan je voorstellen. Ik ben Meriam Hoppenbrouwer, 49 jaar en ik woon samen met mijn man, 2 kinderen en een super eigenwijze dwergteckel.

Mijn hobby's zijn: hardlopen, wandelen met de hond, bezoeken van musicals en heel veel lezen. Ook ga ik graag op vakantie, het liefst trek ik de bergen in om daar heerlijk te wandelen en te genieten van de rust om me heen. Zelfs 's winters ga ik de bergen in, maar dan om te skiën.

Naast al mijn bezigheden thuis, met mijn gezin, werk ik 4 dagen per week als lerares Engels.

Vanaf mijn 21ste tot mijn 28ste heb ik geleden onder de eetstoornis boulimia.

Wat begon met het kwijtraken van een paar vakantiekilo's, eindigde uiteindelijk in vrijwel dagelijkse eetbuien, overgeven en laxeren. Achteraf gezien speelden onzekerheid en overgevoeligheid een grote rol, niet dat ik dat toen in de gaten had!

Wat ik me nog heel goed kan herinneren van die periode is de enorme eenzaamheid en het gevoel van schaamte. Ik was een kampioen in het niet praten over mijn eetproblemen. Ik liet geen mensen of gevoelens toe in mijn leven, ik sloot me volledig af.

Toen ik eenmaal inzag dat ik echt een probleem met eten had, ben ik uiteraard op zoek gegaan naar hulp.

In die jaren (jaren '80) was er nog niet zoveel op dat gebied, ik heb dan ook een enorme zoektocht naar de juiste hulp achter de rug. Alles hielp een beetje en uiteindelijk heb ik de controle over mijn eetstoornis stapje voor stapje teruggekregen en heb ik weer grip op mijn leven gekregen, ik werd opener, zelfverzekerder en liet weer gevoelens toe. Nu ben ik blij dat ik kan genieten van een heel actief leven.

Ik heb me altijd erg betrokken gevoeld bij het onderwerp 'eetstoornissen', het heeft me nooit losgelaten. Alle ontwikkelingen op dat gebied heb ik altijd gevolgd. Zo kwam ik ook in aanraking met de Stichting-Jij.

Al jaren loop ik rond met het idee om eens een keer wat te gaan doen met mijn ervaringen met boulimia, maar met mijn drukke baan en mijn gezin, bleef het bij een gedachte.

Nu ben ik dus zover dat ik daadwerkelijk iets voor een ander kan gaan betekenen.

Ik hoop dat ik je kan helpen om weer grip op je eigen leven te krijgen: stapje voor stapje en in je eigen tempo!