JIJ voor mij

"Ik dacht aan het begin niet veel overeen te hebben met de andere meiden, maar na verloop van tijd bleek ik juist heel veel overeenkomsten (situatie, gedrag, opvattingen) met iedereen in de groep te hebben. En omdat we die overeenkomsten hadden, voelde ik me sneller gehoord en begrepen."

Een groepsdeelnemer

Herstelverhaal Anna

'Alles wat je aandacht geeft gaat groeien'

2013, het jaar waarin ik erkende (voor mezelf en de wereld) dat ik echt niet meer gelukkig was met mezelf. Ik voelde me vaak eenzaam, terwijl er zoveel mensen waren die ik kon bellen of uitnodigen. Zoveel mensen die om mij gaven. Ik voelde me ongelukkig, terwijl ik een leuke baan had, goede gezondheid en lieve mensen om me heen. Ik voelde me onzeker en dacht vaak negatief over mezelf. Al die nare gevoelens verdrukte ik door veel en ongezond te eten. Wat niet alleen duur was maar waarvan ik ook wist dat dit niet de oplossing was. Dat had ik al geleerd in het verleden. Ondanks dat ik wist dat eten de oplossing niet was, deed ik dit toch. Dit zorgde ervoor dat ik mezelf nog minderwaardiger voelde. Ik zat in een vicieuze cirkel welke, ik niet wou of kon doorbreken. Het klinkt misschien raar, maar het voelt ook een soort van vertrouwd al die nare emoties. Het is zoveel makkelijker om erin te blijven hangen dan om daadwerkelijk iets er aan te gaan doen. En als ik er al wat aan wou doen dan moest ik weer naar een psycholoog ofzo en daar had ik helemaal geen zin in. Mezelf binnenste buiten keren was niet iets waar ik op zat te wachten. Want er zou toch alleen maar rotzooi tevoorschijn komen. Dat er achter die rotzooi een mooi mens zat, realiseerde ik me toen niet.

Bij toeval kwam ik op de site terecht van Stichting JIJ. De stichting was niet alleen dicht in de buurt, maar er waren gelukkig ook geen professionele hulpverleners die alleen met professionele ogen naar je keken, zonder echt medeleven voor de medemens. Maar allemaal vrouwen die ook in mijn schoenen hadden gestaan. Die uit ervaring wisten wat het was om te eten uit onvrede. Ik heb de site bekeken en gelijk de volgende dag gebeld of ik met een groep mee kon doen. Nou die afspraak was gelukkig snel gemaakt. Ik weet eerlijk gezegd niet meer wie er bij mij thuis is geweest, maar het was een fijn gesprek. Ik kon mee doen met de vervolggroep. Nou, wat ik in deze groep geleerd heb had ik volgens mij nooit allemaal geleerd bij een professionele hulpverlener. Hier ben ik gaan inzien dat er in mij een heel onzeker gekwetst meisje zit wat heel veel liefde en aandacht tekort is gekomen. Een meisje dat niet gekregen heeft wat ze eigenlijk nodig had. Een meisje dat ook nooit geleerd heeft om ergens om te vragen als ze iets nodig had, wat nooit geleerd heeft om te uiten wat ze voelt. Ik ben gaan inzien dat ik mensen met mijn grote stoere uiterlijk op het verkeerde been zet. Ja, ik ben soms stoer en heldhaftig, maar zo vaak ook niet. Vaak wil ik alleen maar lief gevonden worden en geknuffeld. Dat gekwetste meisje zorgde er ook voor dat ik mezelf zo bleef zien, terwijl ik nu volwassen ben en zoveel meer geleerd en meegemaakt heb. Ik geloofde nog steeds al die kwetsende leugens die er jaren geleden tegen mij gezegd zijn. Dat ik geen leuk persoon ben, dat ik lelijk en dik ben, dat ik niks kan en al helemaal niet positief kan veranderen. Ik realiseerde me door de huiswerkopdrachten pas hoe diep dit zit. Door de groep, de begeleidster en het huiswerk durfde ik mezelf meer en meer open te stellen. Hierdoor kreeg ik steeds meer inzichten. Zo weet ik nu wanneer ik last krijg van eetbuiten, wat mijn trigger-momenten zijn. Als ik nu moe ben, weet ik nu dat ik gewoon even moet gaan proberen te rusten. Terwijl ik eerder mezelf dwong om iets te gaan doen. En als ik dat dan niet deed, dan voelde ik me minderwaardig en een slappeling. Verveling is ook zo’n naar ding voor mij. Ik ga mezelf nutteloos voelen en nutteloos voelen vind ik een naar gevoel. Het gevolg: het nare gevoel weg eten. Maar de grootste trigger is toch wel als mijn hoofd “op slot zit”!! Als mijn hoofd op slot zit dan kan ik niet meer positief over mezelf denken. Het is dan donker in mijn hoofd en dan kan ik niet meer positief zijn over mezelf. Hier is voor mij de grootste verandering in gekomen. Een verandering waar ik nog volop in zit.

Ik heb geleerd en letterlijk gevoeld wat het met mij doet als ik mezelf uit in plaats van al die donkerheid weg eet. Ik heb me de laatste paar maanden namelijk een paar keer zo gevoeld. Ik heb, toen het zo donker was, dit aangegeven bij mensen die ik vertrouw. Ik heb eerlijk gezegd dat ik niet goed in mijn vel zat. Dat ik twijfelde aan mezelf of aan mijn kunnen. En terwijl ik dacht dat ik raar was of dat mensen me zouden afstoten, waardeerden mensen het dat ik open was en gaven ze me goede adviezen. Of soms luisterden ze alleen maar. Dat was vaak al genoeg. Ik heb me echt in mijn 35jarige leven nooit gerealiseerd dat praten zo’n opluchting kan geven. Als ik het uit dan voelt het alsof er letterlijk een pak van mijn hart valt. Door het praten komt er weer licht in mijn hoofd en heb ik weer moed en vertrouwen om door te gaan met mijn leven. Ik heb dus geleerd dat ik over mijn gevoel moet praten, maar ik moet ook eerlijk zeggen dat ik dat erg lastig vind. Ik doe het al 35 jaar niet, dus om het nu ineens wel te doen voelt heel raar en vind ik ook heel eng. Het maakt me kwetsbaar. Ook hierin heeft de groep mij veranderd. Vroeger zou ik gedacht hebben 'laat maar zitten, ik kan toch niet veranderen'. Dus wat heeft het voor zin. Ik was onzeker en faal angstig. Maar ik heb geleerd dat veranderingen stapje voor stapje gaan en niet zoals ik graag wil, sprong voor sprong. Ik weet nu, hoe klein de verandering ook is, iedere stap in de goede richting is toch een stap de goede kant op. Door de groep, begeleidster en de andere gevolgde cursussen bij Stichting JIJ ben ik mezelf ook veel positiever gaan zien. Want tjongejonge wat ben ik af en toe streng voor mezelf en wat leg ik de lat toch hoog. Toen ik begon met de groep in 2013 dacht ik echt dat ik met 14 weken wel van mijn probleem af zou zijn. Ergens wist ik dat die gedachte dwaas was, maar toch was er ook ergens de hoop en verwachting dat het met 14 weken klaar moest zijn. 

Nu, bijna 1 jaar later, kan ik met een gerust hart zeggen dat ik er nog niet ben, maar dat dat ook niet meer hoeft van mezelf.
Ik heb namelijk nog een heel leven om te leren. Ik ben ook in gaan zien, dat als ik dat kleine gekwetste meisje positief benader dat er dan een hele leuke mooie volwassen vrouw te voorschijn komt. Een vrouw die gelooft in zichzelf, in haar kunnen. Een vrouw die geniet van het leven met alles wat het haar te bieden heeft. Mijn houding naar eten toe is ook echt veranderd. Eerder dacht ik dat alle situaties en alle emoties reden waren om te gaan eten. Nu ik mezelf positiever zie en eerlijker ben in wat ik voel, weet ik dat er ook een hoop situaties zijn waarbij ik niet aan eten moet denken! Ik kan nu, als het licht is in mijn hoofd, eten weigeren. Dit was eerlijk gezegd best wel een schok. Een stuk taart aangeboden krijgen en deze dan weigeren omdat ik er geen zin in had. Dat was 1 jaar geleden ondenkbaar. Ook kan ik nu een half bord laten staan omdat mijn lijf zegt dat het genoeg heeft. Dit vind ik toch zo’n fantastisch gevoel. Luisteren naar mijn lijf. Dan moet het goed komen. Want mijn lijf weet wel wat het beste voor hem is. Omdat ik negatieve emoties altijd veel te heftig vond, heb ik deze altijd weg gegeten. Ik dacht dat ik de emoties niet aankon. Of ik was bang dat ik me dan altijd zo zou blijven voelen. Hierdoor heb ik me nooit gerealiseerd hoe emotioneel ik ben. Hoezeer ik geraakt kan zijn door verhalen die ik hoor of dingen die ik zie. Ik ben nu zover dat ik ook de negatieve emoties vaker durf toe durf te laten, en dat is niet altijd even fijn. Want deze emoties zijn echt heftig. Als ik verdrietig ben dan ben ik ook heel verdrietig en dan voelt het ook alsof mijn hart eruit gerukt wordt. Alsof alle pijn die ik meegemaakt heb eruit komt. Ik weet nu gelukkig ook dat deze pijn niet alleen komt maar ook weer gaat. Juist door er over te praten.


De volgende zinnen zijn voor mij wel eye-openers geweest:
- alles wat je aandacht geeft gaat groeien. Of dit nu positief is of negatief.
- je hoeft niet altijd naar je gevoel te luisteren, je kunt soms ook naar je verstand luisteren.
- als je contact wil met andere mensen, zul je jezelf moeten open stellen.

Anna