JIJ voor mij

"Ik dacht aan het begin niet veel overeen te hebben met de andere meiden, maar na verloop van tijd bleek ik juist heel veel overeenkomsten (situatie, gedrag, opvattingen) met iedereen in de groep te hebben. En omdat we die overeenkomsten hadden, voelde ik me sneller gehoord en begrepen."

Een groepsdeelnemer

De verjaardag

Weer een jaar erbij. Slingers in de kamer. Taart en gebak. Visite en gezelligheid. Voor mensen met een eetprobleem kan een verjaardag een behoorlijke uitdaging zijn.

Op de eerste plaats heb je te maken met al dat eten op het feestje.

Hier in Nederland –in andere landen nog veel meer waarschijnlijk- hebben wij de neiging om verjaardagen te vieren met taart. Een mooie ronde, met lekker veel slagroom en kaarjes erop voor de jarige om uit te blazen. Maar alleen taart vinden we niet genoeg. Nee, stel je voor dat de gasten zich gaan vervelen, dan kunnen ze beter wat in hun mond stoppen. In onze rol als gastvrouw of –man schotelen wij onze verjaardagsgangers vervolgens allerhande hapjes voor. Borden met kaas en worst, bakjes met chips en nootjes, voor de kinderen wat schaaltjes met m&m’s en snoepjes. Stel je voor dat er niets te kiezen zou zijn.

Voor mij als iemand met een eetprobleem was dat een drama.

In mijn anorextische fase at ik bijna niets, en al die schalen met voedsel voor me waren een regelrechte marteling. De gastvrouw op het feestje waar ik me bevond was van mening dat mijn dieet total niet nodig was, en bestookte mij minstens elk kwartier met een nieuwe schaal met lekkers. ‘Weet je zeker dat je niets wilt?’

Ik werd er doodmoe van.

Dat ze niet alleen mij bestookte met een schaal met lekkers, maar dat aan iedereen opdrong, dat zag ik eigenlijk niet zo. Het leek alsof ze alleen mij lastigviel, al haar goedbedoelde pogingen om mij iets te laten eten zag ik als opdringerig en irritant.

Dan had ik ook de maanden waarin ik eetbuien had. Dat waren de tijden dat al het voedsel op tafel me aanstaarde met grote bruine puppy ogen.

‘Eet mij. Kom, ik lig hier voor je, eet me maar.’

Al gauw had ik een handje chips te pakken. En wat nootjes. En een paar m&m’s.

Terwijl de gesprekken langs me heen gingen was ik bezig om te bepalen hoeveel snoep en chips ik kon snaaien zonder dat het op ging vallen. Tussendoor liep ik even naar de keuken voor nieuwe cola, waar ik dan meteen als niemand keek de klem van de chipszak peuterde om wat uit de zak te jatten.

Met lood in mijn benen, dat dan wel, want als de dood dat iemand me zou betrappen.

En dan heb je de mensen nog op zo’n verjaardag!

Ik had door de bank genomen twee soorten verjaardagen. De feestjes van goede vrienden, waarbij ik de meeste mensen kende, en de verjaardagen waar ik eigenlijk alleen de jarige kende, en de rest van de mensen me misschien hooguit bekend voorkwam van een eerder bijeenkomst in hetzelfde huis.

Mensen hebben de onhebbelijke eigenschap zich met andere mensen te bemoeien.

Zo krijg je als bezoeker vanzelf een selectie van onderstaande opmerkingen.

“Wat ben je aangekomen/afgevallen!”

“Wat een leuke broek/rok/jurk!”

“Wat zie je er witjes uit, gaat het allemaal wel goed?”

Ze waren vast allemaal goed bedoeld, maar ik vond het verschikkelijk.

Laat me nou gewoon met rust! Had ik soms willen schreeuwen.

In plaats daarvan probeerde ik het gesprek al gauw op het werk of de studie van de persoon tegenover me te brengen. Veilig terein, pfft.

Ook was ik een meester in het mezelf vergelijken met anderen.

Iets waarin ik altijd zelf het onderspit dolf. De ander was altijd mooier, dunner, slimmer dan ik. Daarbij was ik er van overtuigdf dat anderen dat ook deden. Als ik dus elk chipje zag wat zij aten, dan moesten zij ook wel elk chipje zien wat IK at... Ik was alleen nog maar bezig met wat mensen van me vonden. Leuk vond ik een feestje allang niet meer. Zodra het met een beetje goed fatsoen mogelijk was verkondigde ik dat ik naar huis wilde.

‘Ga je nu al weg?’

Ja, druk, school, werk, kinderen, ik moet eigenlijk vroeg naar bed. Eenmaal thuisgekomen vluchtte ik in de eetbui –het hek was nu toch al van de dam- of lag ik met buikpijn van de honger huilend op bed tot ik in slaap viel.

Hoe anders is het nu.

Verjaardagen zijn nog steeds niet mijn favoriete bezigheid, vooral niet degenen waar ik weinig mensen ken, maar degenen waar een hoop bekenden zijn vind ik fijn. Ik klets eens bij met vriendin A. Eet wat taart met kennis B. Ik zie de moeder van vriend C. die ik al heel lang niet meer heb gezien en geniet van het verhaal hoe het op haar werk gaat. Als ik thee haal in de keuken heb ik niet meer de neiging om in de kastjes te speuren maar sta ik in de deuropening te kletsen met de gastvrouw terwijl zij het appelgebak uit de oven haalt en aansnijdt. Als het tijd is om te vertrekken sta ik met mijn jas aan bij de deur nog even te kletsen tot mijn vriend zegt dat het nu toch écht tijd is om te gaan. Onderweg naar huis in de auto blik ik met hem even terug op een geslaagde avond.

Wat zou jij anders willen doen op verjaardagen? 

 

-Kelly-

 

Activiteitenkalender

Workshop motivatie

23 februari 2017

Yoga

26 februari 2017

Muziek luisteren

27 februari 2017

Kinderboerderij

01 maart 2017

Filmavond

02 maart 2017

Verhaal voorlezen

06 maart 2017

Workshop Elementen: hout

09 maart 2017

Muziek luisteren

13 maart 2017
Steun Stichting JIJ Word ook donateur, klik hier >